Εγγραφείτε στο Newsletter

 
Ο Σούπερ Φυστίκης Ενάντια στο Τεράστιο Παγωτό Χωνάκι
Aπό την Θεατρική Ομάδα "Εκτός Τόπου και Χρόνου" 
 
Θέατρο Σοφούλη
Σάββατο 02 Απριλίου 2016, στις 17:30 και κάθε Σάββατο του Απριλίου 
 
Η θεατρική ομάδα Εκτός Τόπου και χρόνου παρουσιάζει το παιδικό θεατρικό έργο «Ο Σούπερ Φυστίκης Ενάντια στο Τεράστιο Παγωτό Χωνάκι» του Γιάννη Κατσιγιάννη, σε σκηνοθεσία Θανάση Πρασίδη, στο Θέατρο Σοφούλη το Σάββατο 02 Απριλίου στις 17:30.
 
Πρόκειται για μία παράσταση εξ ολοκλήρου... χειροποίητη, με λιτά σκηνικά και κοστούμια, στηριγμένη στα βασικά υλικά του θεάτρου: το παιχνίδι, τη μεταμόρφωση, τα αληθινά αισθήματα, τον αυτοσχεδιασμό, τη φαντασία, την επικοινωνία των ηθοποιών με το κοινό. 

 
Λίγα λόγια για το έργο
 
Το παιδικό θεατρικό με τον τίτλο «Ο Σούπερ Φυστίκης Ενάντια στο Τεράστιο Παγωτό Χωνάκι», είναι ένα αλληγορικό παραμύθι.  
 
Ο Σούπερ Φυστίκης μόλις γύρισε νικητής από το μακρινό Ξηροκαρπιστάν. Άλλη μια αποστολή ήλθε σε πέρας, με την βοήθεια του ασυναγώνιστου υπερόπλου του. Καιρός λοιπόν τώρα, να ξεκουραστεί. Όμως, ένα απρόσμενο γεγονός μέλει να ταράξει για τα καλά την ησυχία που τόσο επιθυμεί. Ο Μπούλης, το τεράστιο παγωτό χωνάκι που βγήκε μέσα από το εργαστήριο του τζαζεμένου επιστήμονα Πίπη Φαρμακοτρίφτη, βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και απειλεί από λεπτό σε λεπτό να λιώσει. Θορυβημένη η επιστημονική κοινότητα μιλάει για τις ολέθριες συνέπειες που θα έχει ένα τέτοιο ενδεχόμενο. 
 
Είναι πλέον φανερό. Ολόκληρος ο πλανήτης βρίσκεται στο χείλος της πιο λαχταριστής καταστροφής κι αυτό αποτελεί απειλή και για τον Σούπερ Φυστίκη, α-π-ο-σ-τ-ο-λ-ή! Είναι όμως τα πράγματα έτσι; Ο Πινγκ Πονγκ, ο λιχούδης γορίλας και ο στρατός ετοιμάζονται να τον αντιμετωπίσουν. Την ίδια στιγμή, δημοσιογράφοι και επιστήμονες κάνουν δημόσια έκκληση: Σούπερ Φυστίκη, σώσε μας! Τι είναι όμως αυτό που κάνει τον υπερήρωα να αναβάλει την αναμέτρηση του με το τεράστιο παγωτό χωνάκι; Ποιο είναι το τρομερό μυστικό που κρύβεται πίσω από το υπερόπλο και γιατί αυτή τη φορά δεν μπορεί να τον βγάλει από την δύσκολη θέση; Η ξεκούραση μοιάζει σαν δικαιολογία που δεν μπορεί πια να τον καλύψει. 
Έτσι, ο Σούπερ Φυστίκης δε θα αργήσει  να αντιμετωπίσει εκτός από τον Μπούλη και τον ίδιο του τον εαυτό…
 
Συντελεστές
Κείμενο: Γιάννης Κατσιγιάννης
Σκηνοθεσία: Θανάσης Πρασίδης
Σκηνικά- Κοστούμια: Μαρία Παπαδήμου
Μουσική: Βελλιάδης Κωνσταντίνος
 
Παίζουν με αλφαβητική σειρά: Κασάπης  Βαγγέλης (Γορίλας, Στρατηγός), Κώττα Στεφανία (Θαυμάστρια, Στρατιώτης), Κώττας Κωνσταντίνος (Τζαζεμένος Επιστήμονας, Επιστήμονας), Μάντσος Κωνσταντίνος (Παγωτό Χωνάκι), Μπάτζιου Δήμητρα (Δημοσιαγράφος), Νικόλτσιου Στέλλα (Θαυμάστρια, Στρατιώτης), Παναγιωτάκη Σοφία (Στρατιώτης, Κοπέλα Διαφήμισης), Σταυρίδου Βικτώρια (Γιαγιά, Στρατιώτης), Τσίντζιος Θανάσης (Σούπερ Φυστίκης).
 
Τιμές Εισιτηρίων
Παιδικό: 5 ευρώ
Ενηλίκων: 7 ευρώ 


Σημείωμα συγγραφέα για το έργο:
"Ο Σούπερ Φιστίκης Ενάντια στο Τεράστιο Παγωτό Χωνάκι"

Θέλω και θα προσπαθήσω να είμαι ειλικρινής. Λέω θα προσπαθήσω, γιατί μέσα από ανάλογα σημειώματα, μπορεί κανείς εύκολα να ξεστρατίσει από την προσωπική του αλήθεια. Γράφοντας τον Σούπερ Φιστίκη, είχα κατά νου, τα παιδιά με τους γονείς, πακέτο, έχοντας σαν στόχο μου πρώτιστα, «να περάσουν όλοι καλά». Πολλοί ταυτίζουν την παραπάνω έκφραση με έκπτωση διδακτισμού, ποιότητας και μηνυμάτων… Αυτό ακριβώς προσπάθησα να αποφύγω. Προσπάθησα να αποφύγω τον στείρο και τον παλιάς κοπής διδακτισμό όπως και την πεπατημένη ποιοτική οδό. Σαν μαθητής, αρκετές φορές θυμάμαι να έγειρα γλυκά το κεφάλι μου στο θρανίο, ακούγοντας με τον πλέον νανουριστικό τρόπο, αναλύσεις επί αναλύσεων, και τι θέλει τέλος πάντων να πει ο ποιητής και… και… Κλείνοντας άλλοτε τ’ αυτιά μου, μην αντέχοντας να ακούω την λογοτεχνία να στενάζει κάτω από το τότε αδυσώπητο φιλολογικό νυστέρι…
Την λογοτεχνία την γνώρισα και την αγάπησα μέσα από την προσωπική μου τριβή και διάβασμα. Όπως και το γράψιμο. Όταν βρισκόμουν εκτός εκείνων των τειχών. Εκτός εκείνων των μαθητικών αιθουσών. Γι’ αυτή την λογοτεχνία σας γράφω
̇ γι’ αυτή τη λογοτεχνία σας μιλώ  ̇ γι’ αυτό το θέατρο.

Λοιπόν, μπαίνω σε πιο βαθιά νερά. Άποψη μου είναι, πως τα αρχετυπικά στοιχεία των πρωταγωνιστών ενός σύγχρονου ελληνικού παιδικού θεάτρου, μπορούν και υπάρχουν, με την ίδια αμεσότητα και το ίδιο ενδιαφέρον ΚΑΊ – το τονίζω - μέσα από ένα κείμενο που δεν έχει απαραίτητα ως αφετηρία του και πηγή έμπνευσης του, τον λαϊκό μύθο ή κάποιο από τα πολυδιαβασμένα κλασσικά παραμύθια. Ο γνωστός «βασανισμένος ήρωας που διασχίζει το δάσος με το δισάκι στον ώμο», μπορεί σήμερα να φοράει μπέρτα και ρούχα με έντονα χρώματα, καθώς πετά πάνω από τους πολύβουους δρόμους μιας μεγαλούπολης  ̇ όντας και πάλι πεντάρφανος και κουβαλώντας πάντα, τους ίδιους φόβους, τις ίδιες ανασφάλειες, τα ίδια όνειρα, τις ίδιες ματαιοδοξίες… Ένας ήρωας με «απίστευτες σούπερ ντούπερ δυνάμεις» και συνάμα… άνθρωπος! Ένας ξεχωριστός, όσο και καθημερινός υπερ-ήρωας, που λαμβάνει μαθήματα ζωής και ακολουθεί την προσωπική του πορεία εξέλιξης. Αναβάλλοντας συνεχώς να φέρει σε πέρας την σημαντικότερη του Α-Π-Ο-Σ-Τ-Ο-Λ-Η. Μη καταφέρνοντας όμως να αποφύγει την τελική αναμέτρηση, που θα πραγματοποιηθεί στο βαθύτερο εσωτερικό του πεδίο. Με αντίπαλο, τον ίδιο του τον εαυτό.

Ο Σούπερ Φιστίκης βρίσκεται με το ένα του πόδι καρφωμένο στη γη και το άλλο να αιωρείται σε κάποιο μακρινό γαλαξία. Παρόλα αυτά, καταφέρνει και ισορροπεί. Πως τα καταφέρνει; Μόνο αυτός ξέρει. Τι σούπερ ήρωας θα ήταν άλλωστε, αν δεν τα κατάφερνε; Ή μήπως… και πάλι θα ήταν; Κι όσο για το έργο, θα προσπαθήσω να είμαι λακωνικός. Χρησιμοποιώντας και παραφράζοντας τα λόγια ενός άλλου ήρωα του έργου, του στρατηγού Παρασημάκη, θα πω: "Αυτό δε γίνεται! Το έργο δεν περιγράφεται με λίγα λόγια αλλά ούτε και με πολλά! Γιατί τα λίγα λόγια είναι λίγα και τα πολλά είναι φτώχεια! Με άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε, το έργο αυτό είναι απερίγραπτο!".

                                       Γιάννης Κατσιγιάννης